ЗАВЕСАТА НА ЖИВОТОТ.. АВТОР МЕНЧЕ КАДИНЕЦ

Ја затворив завесата на животот
како и секогаш,
во аголот ги броев мислите.
Ми недостасуваше утринското топло кафе,
како облак топлината во чад ја вееше.
Колку топли мисли исчезнале во животот,
сиромашни во обредот на масата,
а мирисот на приготвеното јадење
примамуваше,додека топлината на животот
не сплотуваше.
Не нема.....а не има ама така јалови,измачени
ама така изгубени,
го мериме секој збор,патот го изгубивме
во ова невреме каде скришум се погледнуваме и надгледуваме.
И посакав да истрчам по патот кој води
пред камените статуи,
кон очи топли,со љубов  ме греевте.
Ме потисна болка,
во ова невреме ми требавте,го осеќам сеуште допирот на раката толку многу топол,
и очите ви ги паметам
колку љубов носевте.
Во ова невреме ми требате,
а не можам глас да Ви слушнам.
Како магија чадот на топлото кафе
во мене вашиот дух го внесуваше.

..Од мојата стихозбирка
АВТОР МЕНЧЕ КАДИНЕЦ