ТРОТОАР М.Кадинец.. Менче Кадинец

  

Кога умре за мене,
се ослободив од
тежината твоја
што оловно ме притискаше,
срцето ми беше распарано
ама јас зедов игла и конец
си навезив птица и лет,
гулаб и цвет,
можев да дишам
се лошо да избришам.
Кога умре за мене
си прошетав
под зелени дрвја,
си седнав на тротоарот
се напив водичка света.
Се по ред бришев
што ми смета
а ме гледаа сите
само една солза ми загледаа
на едното око
на другото радосница се тркалеше.
Кога умре за мене
ликот ти го избришав...
Реков:Прости ми Господе
што жалост немам
и погали ме Господе
милост во срце да ми
остане.
Кога седнав на тротоарот
со шал заврзана
со влечки на нозе
во калта потопени,
не е важно
можев да дишам,
можев да дишам.

Менче Кадинец
Македонија