ПАТУВАЊЕ ВО НЕДОГЛЕД… Олга Наумовска

 

Кога зборовите патуваат кон тебе,

не одат по патишта од букви и хартија,

туку по скриени железници од копнеж,

каде срцето е локомотива што не познава станици.

Тие тргнуваат од мене како јато диви птици, разбудени од првата грмотевица на љубовта, и летаат низ небото на денот барајќи го прозорецот на твојата душа.

Твојот глас е како светилник изграден од топлина наместо од камен, а моите мисли се бродови што секоја ноќ се враќаат во неговото пристаниште.

Кога ќе ме погледнеш, телото се витка како жежок метал под чекан, а секундите стануваат искри што паѓаат врз нашите соништа.

Твојата насмевка не е насмевка — таа е раскошна градина од цвеќе во која секој цвет е нова причина да верувам дека светот сè уште умее да биде чудо.

А јас, јас сум патник со џебови полни од семето на твојата душа,

 го носам како компас, како тајна карта на сите изгубени хоризонти.

Нашата љубов е река што не тече кон морето,  туку кон бескрајот; река што ги носи мостовите со себе за секогаш да останеме поврзани.

И кога зборовите конечно ќе стигнат до тебе, изморени од долгото патување низ тишината, ќе застанат на твоите усни како снегулки врз разгорен оган, и ќе се претворат во проѕирен еликсир од копнеж .

Зашто вистинската љубов не 'рти во зборовите што ги кажуваме, туку во оние што патуваат меѓу две срца 

и никогаш не пристигнуваат, 

-  засекогаш остануваат на пат.

С.Македонија🇲🇰