Thesaret e shpirtit… Silvana Çekiçi Rodi

 

Në thellësinë e shpirtit njerëzor fshihen thesare

 që nuk i merr koha, nuk i zbeh stuhia e jetës, 

as nuk i shuan errësira e botës me krisma vrastare 

Janë dritat që ndriçojnë thelësitë e zemrës .

 Në të ka udhërrëfyes në ditë të mira e të vështira: 

Është falja, besa dhe dashuria që të rinon. 

Falja është si një burim i pastër, që lan plagët e nxira. 

Ajo nuk harron dhimbjen, por me urretjen jeton

 Falja i çliron krahët e shpirtit, e bën më të lehtë, 

I jep njeriut forcën të ecë përpara me paqe. 

Besa është fjala që nuk thyhet, kurrë në jetë

Mbi të ndërtohet besimi i një të ardhmeje.

Ajo është nderi i njeriut që qëndron edhe në stuhi. 

Kur besa ruhet me zemër të pastër qelibar

miqësitë bëhen më të forta, në përjetësi 

Sjell familjet më të bashkuara dhe shoqërinë kristal

 Dashuria është mbretëresha e lulja që çel në çdo stinë. 

Ajo ngroh zemrat e ftohta, sjell buzëqeshje

Në fytyra të lodhura ta  mbush jetën me kuptim. 

Dashuria nuk pyet për moshë, pasuri  kufinj nuk njeh.

Kur falja, besa dhe dashuria bashkohen në një trup 

njeriu bëhet më i mirë, më i fortë dhe më i mençur. 

Falja sjell paqen, besa sjell besim më shumë 

Bëhet si pjergulla që në trung  ri  mbështetur

Le t’i ruajmë këto thesare, si ari më i çmuar 

Sepse pasuria e vërtetë nuk matet me atë që kemi, 

por me atë që mbajmë në shpirtin e trazuar. 

Ku të gjithë cilësitë bëhen ngjyra ylberi

Tiranë më 18. 06.2026