Luaj me kukulla… Silvana Çekiçi Rodi

 

Luaj me to si dikur kur e vogël ishte bota 

Si atë herë kur ëndrrat nuk njihnin kufij. 

Një copë leckë, qindra buzëqeshje të ngrohta

Zemra ndërtonte pa fund piramida ,mbretëri.

 Kukullat e fëmijërisë mbanin sekretet e para, 

lotët dhe  gëzimet tona nuk kishin fund. 

Nuk flisnin, por dëgjonin rrahjet e ngadalta. 

Gjersa erdhi rinia si t ë ishte një pëllumb

Pas kukullave ëndrrat morën fytyra të tjera.

 Dashuria u bë kukulla më e bukur në jetë

 shpresa veshi fustane me ngjyra të reja

 e zemra vazhdoi të lunate si dinte ajo vetë

Më pas erdhën vitet, me rrudhat mbi duar,

 me kujtime që rrinë si dantellë te shpirti.

 Kukullat nuk janë për të zbukuar

 por jetojnë në sytë e mbesës a të një nipi

Në buzëqeshjen e çdo fëmije shpiket një botë e re. 

Ende luajmë me ca kukulla të çditshme

Jo me ato prej plastike , porcelani a pëlhure 

Janë  shpresat që nuk plaken dhe kujtime.

Janë dashuritë që shfaqen te një fustan të ri.

 Dhe vetë jeta është një kukull e brishtë.

nëse e mbajmë me butësi, ajo na fal pafajësi

 Na sjell guximin e rinisë dhe urtësinë. 

Luaj me kukulla, sepse zgjoj pastërtinë

Mes tyre jeta mbetet vetëm me dritë,

Muaj të mbarë miqtë e mi 

Tiranë 01.07.2026